یاد دارم شبی رویایی، لحظه‌ای گرفتمت در آغوشم.
سینه‌ام از تو عشق طلب می‌کرد،
گونه‌ام از تو بوسه‌ها می‌خواست.
سر ِ تو روی شانه‌ام خفته،
دل من فکر بوسه‌ای از لب.
دست‌هایم سرد و خسته، خالی از روح؛
قلبم اما گرم و جوشان، پر عشق.
امشب اما شبی دگر است.
تو کلامت سرد و کوتاه است، من سلامم پر ز ویرانی.

خواستم حسم را بنویسم.
در انتتخاب رنگ ماندم.
زیباییش به آبی می‌ماند.
پس سیاهی ِ اندوهش را چه می‌کردم؟
لذتش صورتی بود.
پس قرمز دردش را چه می‌کردم؟
شادی‌اش را به چه رنگ و سردرگمی‌اش را چه می‌کردم؟
آیا احساس قابل نگارش است؟
عشق چطور؟ زیباترین و محدودترین حس من!
بی‌تردید عشق را به رنگ آب می‌نوشتم بر کاغذی از آب

لماذا شما امروز not ياخچي؟

شخصيت ما ايراني ها شبيه جمله بالا نيست؟

اگه نيست شبيه چيه

نيمه شب است
من در طبقه سوم
در انتظاري هستم كه نميدانم چيست
حادثه اي رخدادي
جمله اي يا متني كه بگويد علت صبرم را
قطعه اي موسيقي حاوي احساسم